De juiste ondergrond voor kunstgras in de tuin is zand, lava granulaat, gebroken steenpuin of een stabilisatielaag van split. Welke het beste past, hangt af van wat er al ligt en hoe goed de waterafvoer is. Kies je de verkeerde ondergrond, dan zakt het kunstgras door, ontstaan er plassen of vervormt de mat na een paar jaar.
Meest gebruikte ondergronden voor kunstgras in de tuin
Zand is de meest toegepaste ondergrond en dat heeft een reden: het is goedkoop, makkelijk te nivelleren en laat water goed door. Gebruik bij voorkeur scherp zand (ook wel metselzand of grove graszand), geen fijn strandzand. Fijn zand klinkt samen en trekt minder goed water door.
Gebroken steenpuin of granulaat is een goed alternatief als je een steviger onderlaag wilt. Het slaat minder snel in, zelfs bij intensief gebruik zoals kinderen of huisdieren. Nadeel is dat je het wat zorgvuldiger moet inegaliseren, want grove stukken kunnen op termijn door het kunstgras heen voelen.
Lava granulaat wordt steeds vaker gebruikt vanwege de uitstekende waterdoorlaatbaarheid. Het is iets duurder dan zand, maar werkt goed op plekken waar wateroverlast een probleem is. Lava is ook lichter van gewicht dan split of steenpuin.
Split (grind van 2 tot 8 mm) geeft een stabiele, goed waterdoorlatende ondergrond. Het wordt vaak als tussenlaag gebruikt: eerst een laag grof grind of steenpuin, dan een laag split of scherp zand als afwerking. Dit geeft de vlakste en meest duurzame basis.
Wat doe je als er al een ondergrond ligt?
Ligt er al een tegelvloer, stoeptegels of beton? Dan hoef je die niet altijd te verwijderen. Kunstgras kun je direct op beton of tegels leggen, zolang het oppervlak vlak is en water kan wegvloeien. Controleer wel of er genoeg afvoermogelijkheden zijn. Sommige kunstgrastapijten worden dan met speciale lijm of tapestroken bevestigd in plaats van ingezand.
Ligt er gewone tuinaarde of kleiachtige grond? Dan is dat zelden een goede directe ondergrond. Klei houdt water vast, zakt ongelijkmatig in en geeft schimmel onder het kunstgras. In dat geval is het verstandig om 8 tot 15 cm van de bovenste grondlaag te verwijderen en te vervangen door een compacteerbare laag steenpuin of scherp zand.
Hoeveel laag heb je nodig?
Als vuistregel geldt een totale ondergrond van 8 tot 15 cm, afhankelijk van de staat van de bodem:
- Stabiele, vlakke ondergrond (beton, tegels): geen extra laag nodig, eventueel een dunne egalisatielaag.
- Losse of ongelijke grond: minimaal 8 cm scherp zand of split als onderlaag.
- Slechte waterafvoer of kleigrond: eerst 10 cm steenpuin als fundering, dan 5 cm scherp zand als afwerking.
Na het aanbrengen van de ondergrond is aanstampen of aanrijden belangrijk. Dat voorkomt dat de laag later inzakt en het kunstgras ongelijk komt te liggen. Een huurbare trilplaat (te huur bij de meeste bouwmarkten) doet dit snel en effectief.
Waterafvoer: het onderschatte onderdeel
Een goede ondergrond voor kunstgras in de tuin staat of valt met waterafvoer. Kunstgras zelf laat water door via gaatjes in de rug van het tapijt, maar als de ondergrond het water niet doorlaat, ontstaan plassen en slijmt de onderkant. Compacte of dikke kleilagen werken als een badkuip.
Controleer vooraf hoe het water in jouw tuin wegloopt. Staat er na regen makkelijk water op de grond? Overweeg dan een extra drainage-element, zoals een lichte helling van 1 tot 2% richting een afvoerpunt of een drain die het water afvoert naar de riolering of een infiltratiepunt.
Wat je beter kunt vermijden
Fijn tuinzand of speelzand: dit verdicht en trekt slecht water door. Gewone compostrijke tuinaarde als directe onderlaag: die bevat organisch materiaal dat rot en inzakt. Teveel rubber korrels of infill als vervanger voor een echte ondergrond: ze zijn bedoeld als toplaag op het kunstgras zelf, niet als funderingslaag eronder.
De ondergrond bepaalt voor een groot deel hoe lang je kunstgras er goed bijligt. Een goede basis legt je eenmalig aan, maar een slechte zie je terug in bobbels, plassen en vroegtijdige slijtage van de mat. Neem daar de tijd voor, dan heb je jaren plezier van je kunstgrasveld.
